Występują:

Kanoniczne:
Prusy Książęce — Gilbert Beilschmidt
Królestwo Polskie — Feliks Łukasiewicz
Cesarstwo Austrii — Roderich Edelstein
Królestwo Węgier — Erzsébet Hadevary

OC:
- moje
Elektorat Brandenburgii — Albrecht Jentsch
Elektorat Saksonii — Johanna Wärzner
Elektorat Bawarii — Sebastian Schilke(choć ten pan niby lekko kanoniczny, ale jeden szkic to…)

- Noxi
Królestwo Czech – Josef Havel
Górne Węgry – Michaela Macháčková

- Kayleigh90
Województwo ruskie — Julia Łukasiewicz(pisana tu przeze mnie na podstawie jej zachowań z fanfika Kay “Historia Galicji“; głównie rozdziały 9 – 12)

Czarne słońce

Ø

Wiosna 1654

— Gilbercie!
Głos sekretarza wydał się tym głośniejszy, że było jeszcze wcześnie i królewiecki zamek nie zdążył się na dobre obudzić. Wołany obejrzał się przez ramię, ale nie zatrzymał.
— Wiesz, gdzie mnie szukać! — odkrzyknął. — Na zamku nie zostanę!
Wypadł na dziedziniec, gdzie czekał już jego koń. Nerwowymi ruchami dopiął do siodła torbę zawierającą rzeczy, które wolał zabrać sam, a nie prosić kogoś innego o ich dowiezienie.
— Jestem do wszelkiej dyspozycji, ale nie tutaj — dodał, usłyszawszy ciężki oddech za sobą. — To ledwie godzina drogi od miasta.
— Ale —
— Do widzenia — Gilbert wszedł zagubionemu sekretarzowi w słowo.
Dosiadł konia, pożegnał mężczyznę skinieniem głowy i pognał przez bramę na plac i ku Pregole. Zwolnił dopiero, gdy przekroczył most łączący Knipawę z południowym brzegiem rzeki. Z wyspą i starym miastem za sobą czuł się lepiej. Jego myśli stały się bardziej przejrzyste i już wiedział, ilu rzeczy nie ma w podmiejskim dworze i będzie musiał prosić o ich dowiezienie, że będzie musiał napisać do sekretarza jakiś stek kłamstw i kłamstewek, aby go uspokoić i udobruchać. Nie potrzebował, aby urażony urzędnik rozsiał plotkę lub napisał donos. Na wszelki wypadek napisze również do Albrechta, a potem będzie musiał wysłać wiadomość na południe… Zacisnął mocniej dłonie i odetchnął głęboko.
— Po kolei — rozkazał sobie i skierował konia znajomą drogą na zachód.

Erzsébet wydała z siebie pełne poirytowania westchnięcie i sięgnęła po gruby szlafrok, porzucony na skrzyni w nogach łóżka. Wiosna! Szron na trawniku mówił jej co innego, ale zmełła komentarz i otuliła się mocniej ciepłym materiałem. Dopiero wtedy otworzyła drzwi prowadzące na niewielki balkon. Chłód poranka momentalnie ją przeszył i zadrżała. Dzień zaczął się już jakiś czas temu, ale słońce dopiero wychodziło ponad ścianę gór ogradzającą dolinę od wschodu. Jego promienie sięgały już najwyższych dachów w okolicy, ale na balkonie i poniżej niego panował cień.
— Michaela — syknęła na tyle głośno, aby w ogóle mogła mieć nadzieję, że stojąca dwa piętra niżej dziewczyna ją usłyszy.
Blondynka w koszuli nocnej drgnęła, ale nie odwróciła się. Wciąż wpatrywała się szeroko otwartymi oczami w ciemne niebo na północy. Nie czuła zimna, chociaż stała bosymi stopami na zaszronionej trawie. Zwracała uwagę jedynie na wiatr leniwie bawiący się jej włosami. Przy każdym jego podmuchu zaciskała dłonie na koronkach tak mocno, że kostki zlewały się kolorem z materiałem. W końcu w ogóle przestała prostować palce.
— Michaela!
Aż podskoczyła słysząc głos Erzsébet tuż obok siebie. Niemal się przewróciła, gdy kobieta pociągnęła ją za ramię w stronę otwartych drzwi prowadzących do domu. Parkiet wydawał się jej gorący, gdy na nim stanęła.
— Co ci strzeliło do głowy, żeby wychodzić tak ubraną? I to na takie zimno? — Erzsébet szybko zamknęła drzwi i ostatnie pytanie zadała ciągnąc dziewczynę do sypialni. — Gdzie się podział ten twój zdrowy rozsądek, którym lubisz się tak szczycić? Michaela! Co z tobą?
Dziewczyna nie odpowiedziała. Patrzyła w stronę okna nadal zaciskając palce na koszuli nocnej. Spróbowała do niego podejść, ale Erzsébet przytrzymała ją za ramię.
— Michaelo! — Pierwszy raz podniosła głos i ku swojej uldze doczekała się reakcji.
— Tak?
Roześmiała się i pokręciła głową. Włosy, które przez noc wysmyknęły się z warkocza, zatańczyły wokół jej twarzy i odgarnęła je za uszy pełnym zrezygnowania ruchem.
— To ty mi powiedz.
— Ale co?
— Co robiłaś na dworze?
Michaela znowu spojrzała w stronę okna, ale Erzsébet szybko odwróciła ją plecami do niego i nie pozwoliła nawet zerknąć.
— Michaelo, wyjaśnisz mi, co cię dziś napadło czy mam to z ciebie wydobyć siłą?
Dziewczyna przygryzła wargę i pociągnęła nosem. Dopiero teraz rozprostowała dłonie i wygładziła koronki. Erzsébet gotowa była dać przyjaciółce dużo czasu na znalezienie słów, o ile tylko miałaby gwarancję, że jakiekolwiek usłyszy. Odetchnęła, gdy Michaela pokiwała głową i odezwała się szeptem.
— Możemy pójść gdzieś indziej? Gdzieś, gdzie okna wychodzą na południe… i mogłabym dostać coś do picia?
— Gabinet i wino wystarczą?
Michaela poruszyła ustami, ale nie odezwała się ani słowem, jednak Erzsébet znała ją już tyle lat, że bez trudu zrozumiała to, co pozostało niewypowiedziane.
— Dobrze, dostaniesz coś mocniejszego, góralko — roześmiała się.
Gabinet wciąż był ciemny i zimny. Pokojówka szybko rozpaliła w kominku, ale potrzeba było czasu, aby cały pokój się ogrzał, a Erzsébet nie chciała odwlekać rozmowy. Póki co kazała przysunąć fotele do kominka i przynieść ciepłe koce. Michaela przez całe te przygotowania stała zapatrzona w płomienie i milczała. Wydając polecenia Erzsébet raz po raz zerkała na dziewczynę i szybko odwracała wzrok, bo złociste refleksy nie pasowały do jej jasnozielonych oczu do tego stopnia, że napawały ją lękiem. Gdy zostały same musiała ją pchnąć na fotel i sama włożyć jej w dłoń szklankę z wódką.
— Więc? — zapytała starając się nie patrzeć na to, jak płyn porusza się w trzęsącym się naczyniu.
— Boję się — szepnęła Michaela i wypiła duży łyk, jakby to była woda. — Dziś znowu wieje z północy — mówiła tak cicho, że Erzsébet musiała przysunąć się bliżej. — Wiatr przelewa się przez szczyty. Svinica, Končistá, Lodowy szczyt, wszystkie są nim otulone. Stacza się od Czubatej po Juhaską turnię i wbija w doliny. Tam zalega, jak zawsze i… i… — Upiła kolejne dwa łyczki i nawet się nie skrzywiła. Jej dłonie trzęsły się nieco słabiej, ale wciąż wydawało się, że lada moment wódka przeleje się ponad krawędzią szklanki. Erzsébet w końcu nie wytrzymała i po prostu zabrała ją dziewczynie. Michaela spojrzała na nią pytająco. Pierwszy raz tego ranka patrzyła jej prosto w oczy i kobieta sama omal nie upuściła naczynia.
— Boisz się tego wiatru?
Dziewczyna przytaknęła.
— To tylko wiatr i —
— Nie! — Michaela krzyknęła. — Nie, nie, nie, nie — powtarzała kręcąc głową. — To nie jest zwykły wiatr. W nim jest coś nie tak. Coś gdzieś na północy uległo skrzywieniu i ten wiatr jest jak bagna w lasach nad Dunajem. Jest oślizgły i śmierdzący. Obrzydliwy!
— Misia, wiatr to wiatr. Może ktoś coś gdzieś spalił i —
— Nie!
Dziewczyna wyciągnęła dłoń po szklankę i Erzsébet oddała ją bez oporu. Patrzyła jak Michaela pije i jednocześnie ociera łzy, które napłynęły jej do oczu.
— To… to już trwa jakiś czas. Są miejsca, gdzie tego niemal nie czuję, bo tam ten wiatr jest z innego kierunku albo jeszcze tydzień temu tu to nie dochodziło, ale to jakby było w stanie sięgać coraz dalej i dalej, jakby rosło w siłę z tygodnia na tydzień.
— Misia…
— Joszko na pewno by umiał to nazwać jakoś lepiej — mówiła jakby jej nie usłyszała, a głos łamał jej się coraz bardziej. — Użyłby tych mądrych słów, które mają tysiąc znaczeń i ich nie rozumiem. Na pewno wiedziałby, co to…
— Michaela!
Dziewczyna zamilkła. Szklanka była już pusta, ale Erzsébet dostrzegała skaczące po jej zdobieniach refleksy światła. Zamknęła dłonie dziewczyny we własnych i ścisnęła mocno. Przez chwilę w pokoju poruszał się jedynie ogień w kominku.
— Miśka, ty nie mówisz o zwykłym wietrze, prawda?
— Zwykłym…
— Tym, który ja znam. Tym, który wprawia w łopot flagi i sprawia, że po długich spacerach nasze włosy są poplątane. Mówisz o innym wietrze.
Michaela przytaknęła.
— I jego się boisz?
Potwierdziła. Erzsébet poczuła się bezradna. Ona, Królestwo Węgier, nie była w stanie znaleźć niczego na pocieszenie przyjaciółki, bo nie rozumiała problemu. I to nie przez swoją ignorancję czy brak chęci, ale dlatego, że była na te sprawy naturalnie o wiele mniej niewrażliwa. Nieważne jak bardzo chciałaby to zmienić, to pewnych spraw po prostu nie dało się przeskoczyć. Gdy przychodziło do duchów i czarów chwilami czuła się jak ślepiec i nic się nie dało na to poradzić. W tym względzie Michaela stanowiła jej przeciwieństwo.
— Chcesz pojechać na południe? Niekoniecznie od razu do Pressburga, ale tak choć trochę w tamtą stronę.
Dziewczyna znowu skinęła głową.
— Chcesz się spotkać ze swoim bratem?
Tym razem skinienie głową nie nastąpiło zaraz po pytaniu. Zamiast tego Michaela spojrzała w stronę okien. Erzsébet zareagowała momentalnie. Ujęła w dłoń jej policzek i zmusiła do patrzenia na siebie.
— Wyjedziemy jeszcze dzisiaj. Złożymy komuś niespodziewaną wizytę i tyle. Zatrzymamy się na dłużej tam, gdzie powiesz, że już tego nie czujesz. A przynajmniej, gdzie nie dokucza ci to na tyle, abyś mogła tam trochę pobyć. Tam, gdzie nie będziesz się bała, dobrze? — Zapytała, ale nie poczekała na odpowiedź tylko mówiła dalej. — Wtedy wyślę list do Wiednia i dowiem się, gdzie przebywa twój brat. Gdy będziemy to wiedziały, podejmiesz decyzję, czy na spotkanie z nim pojedziesz ze mną czy tylko napiszesz mi wszystko, co powinien wiedzieć. Dobrze?
Michaela przytaknęła ochoczo i na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu. Erzsébet odpowiedziała na niego sama się uśmiechając. Nie chciała dać po sobie znać, że radość, z jaką góralka przyjęła propozycję udania się na równiny ją przestraszył.

— Teraz jest w Pressburgu i na samo wspomnienie udania się gdzieś nieco bardziej na północ wzdraga się. I nie mówię jedynie o Tatrach. Gdy zapytałam, czy pojechałaby ze mną do twojej Pragi też odmówiła. Nawet z zamku wychodzi niechętnie. Wystrugała już chyba wszystkie figury szachowe i nie wiem, co jeszcze. Robi albo to, albo haftuje. Czasami jeszcze próbuje czytać książki… Zresztą nieważne. Michaela siedząca na równinach w czterech ścianach zamku, to wystarczająco niepokojący widok.
Erzsébet zakończyła swoją historię i spojrzała na Josefa. Przez cały czas ani razu jej nie przerwał i ani na moment nie oderwał od niej wzroku. W każdej innej sytuacji uznałaby, że jest bezczelny i zapewne wpatruje się jej w dekolt, ale nie tym razem. Słuchał jej uważnie i w jego oczach, tak podobnych do oczu jego siostry, widziała zmartwienie. Zapewne z jej słów zrozumiał o wiele więcej niż ona i Roderich razem wzięci. Może już nawet wiedział, co wywołało pozornie irracjonalny strach w Michaeli.
— Wiatr — mruknął. — Niech jej będzie, że wiatr, to tylko porównanie. Zwykle porównuje się magię do rzek i jezior. Są miejsca, gdzie jej prawie nie ma, są takie poprzecinane jej strumieniami, jak ziemia rzekami i takie, gdzie jest jej pełno w około. To są jeziora. Nie mają związku z tymi prawdziwymi. Na przykład na Śląsku jest góra, która jest takim jeziorem. Zresztą, po co ja wam to mówię i tak tego nie poczujecie, chociaż weszlibyście po uszy do takiego jeziora… Michaela upiera się za to przy porównywaniu tego do wiatrów, co ja uważam za błąd, bo wiatr to ruch powietrza, a ono jest wszędzie. Magii nie ma wszędzie, a przynajmniej tak się uważa, ale ona, Miśkę mam na myśli, jest na to wrażliwsza niż ktokolwiek, kogo znam. Wszyscy jej ludzie tacy są, ale że rzadko wychodzą ze swoich gór, to trudno się czegoś więcej o ich postrzeganiu magii dowiedzieć. — Nie dało się nie usłyszeć nuty krytyki w jego głosie. — Jednego jestem pewien, wiatr czy rzeka, ja nic nie czuję, ale jeśli ona zeszła z gór na równiny i upiera się, że coś jest nie tak z magią, to ja bym jej wierzył i zaczął się martwić.
Josef zamilkł i dolał sobie wina do kielicha. Za oknami zmierzch przeszedł w noc i Wiedeń zatonął w majowych ciemnościach. Erzsébet nie czuła się usatysfakcjonowana słowami Czecha. Więcej w tym było czepiania się siostry, niż jakiejkolwiek pomocy. Co jej po jego zmartwieniu? Opuściła Pressburg poprzedniego popołudnia do ostatniej chwili licząc na to, że Michaela pojedzie z nią, ale ta nie wyszła nawet przed budynek.
— Martwienie się, to kiepski środek zaradczy — odezwał się Roderich.
Josef wzruszył ramionami.
— Nie jestem jasnowidzem, aby przepowiedzieć teraz, co z tego wyniknie. Mogę pogrzebać w książkach, popytać i wysnuć kilka teorii, ale cudotwórcą nie jestem. Jakbym był, to byście musieli się do mnie do Pragi pofatygować.
Roderich nie zamierzał odpowiadać na to nieeleganckie odwołanie się do rezultatów ostatniej wojny. Josef i tak, jego zdaniem, zrobił się o wiele bardziej ugodowy w ostatnich latach, ale czasami, jak teraz, zdarzały mu się takie nawroty zbytniej pewności siebie. Nie zamierzał dać mu się sprowokować.
— Zaraz wrócę — odezwał się i niespiesznie opuścił bibliotekę, w której rozmawiali.
Udał się do swojego gabinetu i tam z zamykanej na kluczyk skrzynki wyciągnął list. Pieczęć na nim była złamana, ale dało się odgadnąć, że wcześniej przedstawiała orła z literą S na piersi i kilkoma ozdobnikami, którymi Gilbert modyfikował herb własnego kraju, gdy podpisywał się nim nie jako Prusy Książęce, a Gilbert Beilschmidt.
Cała ta wycieczka trwała dobre kilka minut, ale gdy wrócił nic nie uległo zmianie. Erzsébet obracała w dłoniach kielich, ale nie upiła ani kropli, albo przed chwilą ponownie nalała sobie wina. Josef siedział zapatrzony w płomienie w kominku.
— Ten list otrzymałem tydzień temu z Królewca — odezwał się, czym momentalnie pozyskał sobie uwagę obojga. Usiadł na swoim miejscu i podał papier Czechowi. — Beilschmidt nie jest mistrzem pióra i to, co w nim opisywał, uznałem za bełkot paranoika. Coś, co może stworzył po zbyt sutej uczcie. Możliwe, że podobny wysłał również do ciebie, do Pragi. Przekonasz się, gdy tam wrócisz.
Josef poświęcał mu tylko część swojej uwagi. Nachylił się ku stojącej na stoliku świecy tak, aby lepiej widzieć pisany po łacinie tekst. Faktycznie obrazowość opisu była nie najlepsza, ale i tak budziła skojarzenia. W jego głowie układały się kolejne pytania, które chciał zadać Prusakowi, i nazwiska ludzi, do których chciał się zwrócić o pomoc.
— Wyjadę jutro z rana — oznajmił. — Napiszę też do Gilberta, aby kolejne listy w tej sprawie wysyłał do Pragi. Tam jest więcej ludzi, którzy mogą mi pomóc. Szczęśliwie niektórzy jeszcze nie wyemigrowali i zarazem uniknęli epidemii.
— Ja chcę z rana wrócić do Pressburga – oznajmiła kobieta.
Roderich odetchnął ciężko, ale żadne z dwojga jego towarzyszy nie zwróciło na to uwagi. Zachowywali się tak, jakby go w ogóle z nimi nie było i jego zdanie się nie liczyło. On miał na ten temat inne zdanie, ale postanowił je zachować dla siebie. Wspomnienie listu Gilberta i słowa Erzsébet o tym, że coś rośnie w siłę sprawiały, że nie miał ochoty im przeszkadzać. Zwłaszcza Josefowi.
— Jeśli mówimy o Gilbercie — odezwał się, czym pozyskał odrobinę ich uwagi — to mam nadzieję, Erzsébet, że pamiętasz o zaproszeniu na obserwację zaćmienia.
Przytaknęła. Josef wzdrygnął się i wrócił do snucia własnych planów. Wyjechał następnego dnia zaraz po śniadaniu.

cdn

Dla Żura i Vegs ♥

Światło w pokoju pochodziło z małej lampki nocnej ustawionej na stoliku w kącie. Zajmujące większość ściany, nieszczelne okno przesłonięte było zasłoną w kolorze starego złota. Feliks nie miał pojęcia, kto wpadł na pomysł sprzedawania takich zasłon do małych, krzywych mieszkanek klasy robotniczej. Wyglądały w nich jak marna próba nadania pokoikom splendoru wielkich pałaców. Patrz, ty też możesz mieć takie złote zasłony, co z tego, że nie będą ci pasowały i dadzą się opisać jednym słowem: tandetne. Jednak nie narzekał na nie głośno. Cieszył się, że w ogóle je miał i mógł się mamić pozorem prywatności. Nie tak jak sąsiedzi z bloku na wprost, którzy mieli tylko króciutkie firaneczki i Feliks bez trudu był w stanie zajrzeć im w talerze z obiadem. Przekrzywił klosz lampki tak, aby świeciła bardziej na ścianę.
— I co ja mam z tobą zrobić? — zapytał zmęczonym głosem człowieka, który najchętniej już by spał.
Iwan tylko spojrzał na niego podkrążonymi oczami. Wyglądał jak siedem nieszczęść skrzyżowane z siódmym dzieckiem stróża. Schudł, zarósł, wzrok miał rozbiegany, a ruchy nerwowe. Nawet nie dało się go drażnić, nazywając ruskim pierożkiem, bo nijak do pierożka nie był podobny. Chyba, że do takiego, który się rozkleił i cały farsz z niego wypłynął.
— Nie wiem — odezwał się w końcu zachrypniętym głosem.
— A ja mam wiedzieć?! Ty taki od zawsze jesteś. Niby myślisz, niby masz swoje pomysły, ale jak ci ktoś nie powie, w którą stronę masz myśleć, to jesteś jak cielę! Jak nie car, to partia. — Nie krzyczał, ale w nocnej ciszy jego pełen poirytowania szept robił porównywalne wrażenie. — Wiesz, że właśnie narażasz także moją dupę? A może przede wszystkim ją. Jeśli ktoś ci siedzi na ogonie i mnie skojarzy z wyglądu, albo po prostu prewencyjnie zatrzyma, to będę ugotowany. Lewe papiery nie uratują mi wtedy tyłka. Powinienem był cię zostawić i tyle. Gilbert by tak zrobił. Taurys też. Raivis czmychnąłby na twój widok zanim w ogóle zorientowałbyś się, że tam był, a Eduard po prostu potraktował cię jak powietrze. Tylko ja jestem takim idiotą, że zamiast zrobić tak, jak oni, to przekonałem ciecia, aby przymknął oko, że tu dziś przenocujesz, bo niby jesteś jakimś moim dalekim kuzynem. Szlag! Nawet z tym nie skłamałem. Mądry Polak po szkodzie, kurwa.
Iwan słuchał w milczeniu i pił gorącą herbatę małymi łyczkami. Raz po raz zerkał lękliwie w stronę okna lub drzwi i zaciskał palce na szklance w metalowej obsadce parzącej dłonie.
— Bo mi się cholera na współczucie zebrało. Pewnie jeszcze tego pożałuję. Josef miał rację, jak mówił żem jest debil.
Wyglądało na to, że Polak wyrzucił z siebie zalegającą w nim frustrację, bo zamilkł i sam dłuższą chwilę jedynie pił herbatę. Była koszmarnie słodka, ale po dniu pełnym wrażeń i mrozach, jakie ostatnio chwyciły na północy Ukraińskiej SRR uznał, że może zaszaleć. Potem będzie pił gorzką. Zawiesił wzrok na kryjącej się w mroku zasłonie i tylko kątem oka obserwował Iwana. Los naprawdę postanowił sobie z niego zakpić stawiając Rosjanina na jego drodze. To był zwykły dzień spędzony na kafelkowaniu mieszkań na powstającym niedaleko osiedlu. Wracał do hotelu pracowniczego tą samą drogą, co przez ostatnie dwa miesiące. Nie patrzył nawet pod nogi tylko przed siebie. Zupełnym zbiegiem okoliczności ulica prowadziła na zachód, czyli szedł także w stronę swojego prawdziwego domu, do którego chwilowo nie mógł wrócić. Roześmiał się cicho. Iwan spojrzał na niego pytająco, ale go zignorował. „Chwilowo” opiewało już na ponad dziesięć lat bez zbliżania się do Warszawy czy Krakowa i w ogóle unikania zostawanie dłużej w PRL. Szedł, patrzył, myślał o leżącej przy łóżku książce i w pierwszej chwili nie zwrócił uwagi na zaniedbanego, potężnego mężczyznę, który gapił się na niego. A potem go rozpoznał i normalność dnia ulotniła się w ułamku sekundy.
— Dziękuję.
Spojrzał na Iwana spode łba.
— Nie dziękuj, bo będę miał wyrzuty sumienia, jak cię stąd w najbliższym czasie wykopię. Nie możesz tu zostać. Skoro zwiałeś od swoich, to musisz na jakiś czas zniknąć, albo cię szybko znajdą. I to najlepiej, abyś zwiał poza Związek Radziecki, a może nawet cały czerwony blok, ale do tego potrzeba dokumentów i to takich nie na Iwana Bragińskiego. Nawet jak przejdziesz przez zieloną granice i cię nikt tam nie złapie, to co dalej? I właśnie, nie nazywaj mnie Feliksem. Chwilowo Feliks Łukasiewicz nie istnieje. Zamiast niego jest Aleksiej Griegoriewicz Gredeczko, Ukrainiec spod Lwowa.
— Siostrzyczka dała ci dokumenty?
Feliks udał, że nie zauważył nadziei w oczach Iwana.
— Nie widziałem jej od lat. Z sześć już będzie. Ale na wszelki wypadek jej nie szukam. Ty też nie powinieneś.
Iwan pokiwał głową. Najwyraźniej o czymś myślał i Feliks nie był pewien, czy chce wiedzieć o czym. Miał wrażenie, że nie spodobałoby mu się to.
— Czemu w ogóle zwiałeś?
— Smutno mi było samemu.
Szczerość w głosie Iwana rozbroiła Feliksa na chwilę. Potem obudziła się w nim czujność. Głos w jego głowie zaczął krzyczeć z czeskim akcentem, że jest skończonym debilem, bo jak Iwanowi samotnie, to może nie uciekł, a zgłosił się, jako żywa przynęta. Nagle nabrał ochoty, aby walnąć z całej siły głową w ścianę.
— Nie chciałem uciekać, ale tak jakoś samo wyszło. Na początku miałem ogon, ale potem postanowiłem iść przez duży las na przełaj i była zamieć śnieżna, a potem mrozy i ich zgubiłem. Jacyś nieodporni byli. A potem trafiłem na taką małą wioskę i tam trochę posiedziałem i pomagałem. Ubrania mi dali w zamian, choć trochę maławe były, ale za to ciepłe.
Feliks słuchał i próbował to sobie ułożyć w głowie. Gdyby miał za zadanie szukać Iwana, to skupiłby się na dworcach i drogach. Nie podejrzewałby, że zbieg przejdzie kilkadziesiąt kilometrów pieszo przez śnieg. No może bym podejrzewał, ale znam Iwana dłużej niż wszyscy partyjni — zreflektował się. Wygląd Iwana nawet pasował do jego opowieści i złapał się na tym, że w swojej naiwności po prostu chce mu wierzyć i móc pójść spać nie obawiając się, że przed świtem wpadną tu wojskowi, zaciągną ich do zaparkowanego na dole auta i powiozą do ośrodka w Moskwie. Wzdrygnął się. Iwan tymczasem dalej opowiadał o kolejnych postojach w swojej wędrówce.
— Czasami było tak miło i rodzinnie, że trudno było odejść —
— To czemu nie zostałeś? Lubisz przecież rodzinną atmosferę — wszedł mu w słowo.
— Bo to nie była moja rodzina, a ja chcę być ze swoją rodziną — wyjaśnił Iwan tonem pełnym niedowierzania, że Feliks może tego nie rozumieć. — To proste. Chcę znaleźć Olenę i Nataszę, i w ogóle wszystkich. Jesteśmy rodziną. — Przez chwilę wyglądał, jakby się wahał, ale w końcu odezwał się znowu. — Wielką komunistyczną rodziną — powiedział tak wolno, że aż wydało się to teatralne. —Powinniśmy trzymać się razem, a wy pouciekaliście.
— A mieliśmy dać się zamknąć w ośrodku i robić za papierek lakmusowy do badania nastrojów społecznych na odległość? — zapytał cicho. Początkowo chciał to warknąć, albo nadać temu kpiący ton, ale koniec końców nie był w stanie aż tak wyśmiać żalu Iwana, wylewającego się z jego ostatnich słów niczym ten farsz z rozklejonego pierożka. — Co jeszcze nie jest takie złe, ale sprawdzanie czy jak mi złamią rękę, to coś się stanie u mnie w kraju, już mi się totalnie nie podoba i mam wrażenie, że inni podzielają moją opinię. I nie patrz tak na mnie. Mam swoje źródła i na pewno nie ja jeden.
Nie dodał, że ostatnie wiadomości miał nieco stare, ale to nie miało znaczenia. Poczuł, jak dreszcz przechodzi mu po plecach na samo wspomnienie szerzącej się wśród nich plotki, że Moskwa zaczyna gdybać, czy nie dałoby się ich wykorzystać. Ta sama Moskwa, która zawzięcie pracowała, aby wytłuc ruchy narodowościowe. Nie pamiętał, kto jako pierwszy rozpłynął się w powietrzu za pomocą lewych dokumentów, ale miał wrażenie, że Josef albo Gilbert. Potem to poszło falą i teraz nie miał pojęcia kto gdzie jest. Trochę go to irytowało, o niektórych się martwił i może też tęsknił, ale w życiu nie posunąłby się do szukania ich. To mógł zrobić jedynie Iwan. Ale Iwan w Moskwie nie jest kolejnym niepożądanym narodem — pomyślał.
— Oni to rzadko robią, bo już twierdzą, że to nie działa. A tak to nie jest źle, tylko wszyscy tam są tacy poważni i skupieni na swojej pracy. To oczywiście dobrze, że im zależy na niej, bo praca to podstawa dobrobytu, ale nie mam z kim porozmawiać, na grzyby nie chcą iść ani napić się ze mną wódki. A samemu pić to smutno — westchnął i wzruszył bezradnie ramionami. — Wróciłbyś ze mną… Znaleźlibyśmy jeszcze siostry i Taurysa. Ciebie przypadkiem tu spotkałem, to musi być znak.
— Tak. Znak jak diabli — prychnął, starając się nie myśleć, że ci idioci chyba nie mieli skrupułów, aby przeprowadzać eksperymenty na Iwanie. — Zła wróżba. Potrzymają, popatrzą, a potem zaczną dobijać, jako byty niezgodne z ideologią. Ty dla nich pewnie jesteś ucieleśnieniem wizji jednego narodu robotniczego. Ja, Olena, Gilbert i reszta nie jesteśmy im potrzebni.
— Nic by wam nie zrobili. Po co mieliby? To nie są mordercy, a naukowcy. Jesteś wobec nich niesprawiedliwy.
— Nie dali mi powodów, abym myślał o nich inaczej — mruknął.
— Nie dałeś im szansy — zaoponował stanowczo Iwan.
Przez jakiś czas mierzyli się spojrzeniami. Zza ściany dało się słyszeć pojękiwanie i przez chwilę ignorowali je, póki nie stało się tak głośne, że trudno było dalej udawać, że go nie słyszą.
— Facet mieszka tam z żoną. Pokłócili się wczoraj, ale słychać, że już im minęło — wyjaśnił Feliks.
— Tobie nie jest smutno samemu?
— Do ciebie nie tęsknię — roześmiał się.
— Rodzina to ważna rzecz.
— Jakby mi było tęskno do rodziny, to bym poszukał Josefa lub Michaeli. Nawet Ludowita bym poszukał, ale nie ciebie.
— Ty zawsze jesteś taki uparty. Na złość babci byś sobie uszy odmroził —
— Moje uszy, moja sprawa! — odpowiedział nie do końca pojmując, o co Iwanowi chodzi.
— A ja bym ich też zaprosił do siebie i wtedy obaj bylibyśmy zadowoleni. Ja miałbym was, ty ich i byłoby wesoło i rodzinnie, a nie, że każdy sam. Samotnie niewiele można zrobić. To w grupie tkwi siła, ale ty się zawsze musisz stawiać, wykłócać i robić po swojemu, a potem się dziwisz, że ktoś ci krzywdę zrobił.
Feliks zacisnął mocno zęby. Bo ty byś wszystkim chciał pomagać, a koniec końców najgorzej na tym wychodzisz, bo wypruwasz sobie żyły dla kogoś, a potem sam potrzebujesz pomocy, tylko nikt nie kwapi się narażać dla ciebie — odezwało się w jego głowie echo dawnej rozmowy. Iwan trącił bardzo czułą strunę w jego duszy.
— I nie mów, że odpowiada ci tak jak jest. Też wolałbyś być w grupie. Zawsze wolałeś, dopóki ci nie zniszczono tej pseudo rodziny. Ja daję ci szansę, aby znów ją mieć.
Odetchnął głęboko. Dopóki ci nie zniszczono – prychnął w myślach. — Ty między innymi mi ją zniszczyłeś!
— Wróć ze mną do Moskwy. Nie muszę uciekać z kraju. Nic mi nie będzie jak tam wrócę i tobie też nic nie będzie. To ty wszędzie szukasz spisków.
— Tak! Ja! Ja! Ja! To ciekawe, czemu nikt inny nie porzucił lewych papierów i sam do ciebie, do Moskwy nie przyjechał?! Taurys pewnie siedzi za oceanem, Eduard w Finlandii, Erzsi może w Austrii, Natasza u mnie! O tym nie wiedziałeś, co nie? Czemu któreś z nich nie przyjechało?! A może mi powiesz, że to kurna moja wina i —
Kilka donośnych uderzeń w ścianę sprawiło, że zamilkł. Nie miał zamiaru krzyczeć. Poniosło go.
— Pewnie zaraz mi powiesz, że to ja rozsiałem plotkę? — syknął. — A gówno. Przyszła od Raivisa.
— On tyle książek czyta, że to aż nie zdrowe dla wyobraźni — roześmiał się Iwan dobrodusznie. — Przesadził na pewno. Uwierz mi. Pojedź ze mną i zobaczysz sam i wtedy może inni też przyjadą, bo skoro ty mi zaufasz, to będzie znaczyło, że jest dobrze.
— Albo uznają, że zgłupiałem do reszty – mruknął.
Iwan zaprzeczył ruchem głowy.
— Będzie dobrze — zapewnił. — Jestem tego pewien. Rodzina oznacza bezpieczeństwo.
— Nie można zmusić kogoś do bycia rodziną.
— Ja nie chcę zmuszać.
— Akurat — prychnął i dopił letnią już herbatę. — Jakoś ja widzę co innego.
— Bo ty mówisz o partii, o komunizmie, a mi nie o to chodzi — zaprotestował Iwan. — Komunizm, taki prawdziwy jest piękny, ale dopiero do niego dążymy. Kiedyś go osiągniemy — wyjaśniał spokojnie i Feliks nie mógł się oprzeć wrażeniu, że powtarza cudze słowa, starając się, aby brzmiały jak jego własne wypowiadane z głębi serca. Nie wychodziło mu. — A mi teraz chodzi po prostu o mieszkanie z kimś. O bycie rodziną. — Ostatnie zdania przyprawiły Feliksa o skręt kiszek. Brzmiały tak inaczej. Tak prawdziwie, że minęła dłuższa chwila nim się odezwał.
— Nie nakłonisz nikogo po dobroci.
— Ale jak zobaczą, że ty jesteś u mnie i jak jest dobrze, to sami zechcą się przyłączyć do nas.
— Wierzysz w to?
Nie musiał pytać. Iwan na pewno w to wierzył. Rodzina była dla niego czymś ważniejszym niż nawet dla niego i poczuł, że zaczyna się mu ta wiara udzielać. Gdyby faktycznie mogli tak żyć w zgodzie wszyscy razem, to by mu się to podobało. Byłoby z kim powspominać, z kim się pokłócić, a nie same nowe twarze, luźne znajomości oparte na kłamstwie z jego strony. Czułby się bezpieczniej gdyby…
— Mam dość — warknął. — Teraz i tak nic nie zrobimy. Chodźmy spać. Możesz zająć kanapę, bo chociaż schudłeś, to polówka i tak byłaby dla ciebie za mała. I nie dziękuj mi, cholera.
…nie był sam i nie ścierał się z tym wszystkim w pojedynkę. O ile raźniej byłoby przechodzić przez to wszystko z kimś. Świat stałby się normalniejszy. Rano jadłby śniadanie żartując z kimś, potem mógłby porozmawiać, czasami się napić…
Iwan spał chrapiąc cicho. Na dworze rozchmurzyło się i księżyc w pierwszej kwadrze rozjaśniał zaśnieżone drogi. Wiatr świszczał od czasu do czasu wśród nagich gałęzi drzew i skrzypiał obluzowaną rynną. Warkot silnika samochodu uzupełnił na chwilę tę melodię i zaraz zawtórowały mu zmarznięte podwórzowe psy.

Miał nieodparte wrażenie, że od tamtej nocy minęło co najmniej kilka lat, a nie nieco ponad miesiąc. Stojąc w otwartym oknie wychodzącym na wschód mrużył oczy i próbował odpędzić od siebie natrętne wspomnienie wymykania się z plecakiem przez najniższe okno klatki schodowej. Zabrał jedynie najpotrzebniejsze rzeczy i uciekł. Idąc pustymi ulicami serce waliło mu jak oszalałe. Każdy hałas sprawiał, że wstrzymywał oddech i wsłuchiwał się w ciszę, spodziewając się usłyszeć jak Iwan go woła. Nawet kiedy dostał się do garażu, w którym trzymał swoje mocno zdezolowane auto nie poczuł się bezpieczniej. Gdy silnik odpalił za trzecim razem odetchnął, ale tylko trochę. Granicę przekroczył nie jako Aleksiej Griegoriewicz Gredeczko, ale już jako ktoś inny. Pod siedzeniem auta leżało sześć różnych wcieleń Feliksa Łukasiewicza, którymi nauczył się żonglować. Nawet nie obawiał się kontroli. Strach, który sprawiał, że zaciskał dłonie na kierownicy tak mocno, że bielały mu kostki brał się z czegoś innego i teraz powrócił. Pod jugosłowiańskim słońcem, w scenerii tak odmiennej od tamtej on był stały. Iwan miał rację. Feliks chciał móc znowu dzielić się z kimś problemami. Idea „rodziny” mu się podobała na swój sposób i chciał uwierzyć Iwanowi, że w Moskwie nie czekałby na niego eksperymenty i nie zostałby szczurem laboratoryjnym partyjnych pseudo naukowców. To go tamtej nocy przeraziło i zmusiło do ucieczki. Gdyby został, to w końcu dałby się przekonać.
Wzdrygnął się na myśl o tym.
— Było minęło — powiedział głośno, aby samego siebie o tym przekonać. — Czas iść do pracy.
Z trzaskiem zamknął wypaczone okno i z uśmiechem na ustach wyszedł z mieszkania, mając nadzieję, że męczący dzień pozwoli mu zapomnieć o wspomnieniu, które nawiedziło go zaraz po obudzeniu się.

Koniec

c.d.n.

– Kobieto, jedziemy na pogotowie!
Spojrzałam na Josefa spode łba, ale nic nie powiedziałam. Dalej wytrwale kuśtykałam w stronę zaparkowanego przed teatrem auta. Krok, krok, krok, wcale mnie nie boli kosta, wcale…
–Nikt normalny nie wygiąłby tej nogi w taki sposób! Poszły ci ścięgna jak nic. Zabijesz się kiedyś w tych szpilkach!
– Chciałbyś– mruknęłam i prawie zawyłam z bólu, gdy czubek obcasa minimalnie zahaczył o wystający kawałek bruku. – I tylko naciągnęłam czy coś – dodałam, kiedy pulsowanie w kostce nieco zelżało.
– A ten ułamany obcas to tak o!
Pomachał mi kawałkiem buta przed oczami, jakbym nie wiedziała, że zniszczyłam but. Przecież ciągle miałam resztkę tego czółenka na nodze i asymetria wysokości obcasów nie ułatwiała chodzenia. W sumie pewnie łatwiej by się szło, jakbym w ogóle zdjęła buty albo przynajmniej ten, który upadek przetrwał nietknięty.
– To się buta, a nie mnie pytaj – wydałam z siebie pełne zniechęcenia mrukniecie, jednocześnie rozważając, czy jestem w stanie zzuć czółenko z lewej stopy, nie obciążając przy tym prawej kostki… Odpuściłam. Bez podparcia nie było szans, a najbliższym było auto. Bez sensu.– Poza tym od ciebie je dostałam – dodałam zrezygnowana i poniewczasie zorientowałam się, że oto właśnie wrzuciłam petardę do ogniska.
– Masz ci los! Jak te baby wszystko przeciwko człowiekowi obrócą! Jasne! Moja wina, moja wina! – wybuchnął mój brat, mąż, gospodarz dzisiejszego wieczoru… nieważne. Nie krzyczał do mnie, a do świata, i nie potrafiłam zdecydować, którą opcję wolałam. Chyba tę, gdzie siedziałabym już w aucie, a najlepiej w domu. – Noga jej odpadnie, ale idzie! Słowacka duma!
Przechadzające się drugą stroną drogi małżeństwo w wieku średnim spojrzało na nas. Akurat mijali latarnię, więc aż za dobrze widziałam zdegustowanie na twarzy czeskiej matrony. Może ją w młodości jakiś Słowak w sobie rozkochał, a potem rzucił? Przeszłam te ostatnie kilka metrów i oparłam się o bagażnik i dopiero ponownie spojrzałam na Josefa. Nerwowo szukał po kieszeni kluczyków od Skody, co nijak nie przeszkadzało mu dalej wygłaszać swoje opinie.
– Jedziemy do szpitala! Ledwo idziesz!
– Daj spokój – zaprotestowałam z całą stanowczością, na jaką byłomnie akurat stać. – Jestem zmęczona i chcę do domu! Potknęłam się, przewróciłam, a ty od razu robisz z tego dramat. Butów szkoda, ale sukienka przynajmniej cała…
Nie dodałam, że to ja tu zniszczyłam buty, porwałam rajstopy, uszkodziłam sobie nogę, obtarłam dłoń i złamałam dwa paznokcie, i jeśli ktoś tu miałby dramatyzować, to ja!
– Do szpitala, absolutnie– oświadczył tonem, którego nie cierpiałam i otworzył mi drzwi. – Nie będziesz spać całą noc! Spuchnie ci jak diabli, po co się męczyć?!
Wsiadłam z trudem i odpowiedziałam dopiero, gdy mogłam przestać zaciskać zęby.
– Spać będę na pewno. Mi już nawet twoje chrapanie nie straszne – prychnęłam, ale oczywiście było już za późno.
Zatrzasnął drzwi i obchodził auto. Może tak stało się lepiej? Spojrzałam w bok. Pod sąsiednim rzędem samochodów przemykał duży, bury kot. Chwilami się zatrzymywał i pocierał pyszczkiem o zderzaki. Ten jego, tamten jego, i kolejny. Zdawał się preferować jasne kolory, bo granatowym zderzakiem wzgardził.
– Aż taki kiepski ten spektakl nie był. Zawsze masz jakiś problem, jeśli aktorzy są Czechami.
Zdębiałam na moment, pojęcia nie mając, do czego on pije. Jeszcze kilka sekund wcześniej mówiliśmy o moim spaniu, a teraz… Oświecenie spłynęło w chwili, gdy odpalał silnik. A tak, chodzi mu o moje zmęczenie – pomyślałam. Tylko że ja przecież powiedziałam, że jestem zmęczona, a nie znudzona. Jak dla mnie to duża różnica. Westchnęłam ciężko. Czy on się musiał w tym tragizmie tak rozpędzać?
Musiał. Wiedziałam to. Znałam go od tak dawna, że doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że tak właśnie może zareagować. Trochę popadał przy tym w polską martyrologię, że to oczywiście wszystko jego – Czech – wina. Nie miałam siły mówić, że przesadza.
– A ta noga, to ci odpadnie, i też będzie na mnie, bo w swej niewiedzy kupiłem te szpilki! Oczywiście, że zwali się to na moją biedną głowę. To jest Josef. Kopnij go!
– Nie truj – stwierdziłam zapatrzona w auto stojące przed nami. – Moja noga, moja sprawa. Butów szkoda – westchnęłam. – Lubiłam je, a teraz są już nie do odratowania – dodałam, bo naprawdę lubiłam te nieszczęsne czeskie buciki i bardzo się cieszyłam, gdy je dostałam trzy lata temu na gwiazdkę. Miały piękny kolor, ładnie wyprofilowany obcas i były naprawdę wygodne, a on mi tu sugerował, że mógłby ich nie kupić? Cóż, sama bym je wtedy kupiła.
–Naprawdę nie chce mi się tłuc po nocy po szpitalach. Chcę do łóżeczka –dodałam z nieco żałosną nutą w głosie.
Teraz chciałam położyć się w znajomym pokoju, ułożyć nogę tak, aby nie bolała, okutać się kołderką i może jeszcze trochę porozmawiać przed snem. Nie miałam ochoty na Josefowe samobiczowanie się. To było takie polskie. Tylko że w wykonaniu Feliksa mi to nie przeszkadzało, za to w wykonaniu Josefa nabierało czegoś irytującego. Nigdy nie pofatygowałam się zgłębić, dlaczego tak się działo i nic nie wróżyło, że się to szybko zmieni.
– A ja nie chcę cię mieć jutro umierającej! Jedziemy do szpitala. Noż, patrz, jak pacan zaparkował! I jak ja mam teraz wyjechać?!
– Wyjedziesz, bo jesteś bardzo zdolnym kierowcą– odparłam pogodnie.– A nogi nie odpadają od tego, że się człowiek przewróci. Chyba że masz mnie za jakieś zombie i tylko czekasz, aż się rozpadnę!
– Oczywiście. Powiedz coś, człowieku, kierując się troską o DOBRO kochanej osoby, to jeszcze ci zarzucą PAZERNOŚĆ i CHCIWOŚĆ!
Skrzywiłam się pewna, że do bólu nogi niebawem dojdzie ból głowy. Tymczasem Josef bez większego problemu wyjechał z parkingu. Ot, zdolny kierowca. Zastanowiłam się, czy mu sprawić taki komplement, czy może jednak nie, bo wyjdzie, że mówię to, bo wcześniej śmiałam w niego wątpić i w ogóle nie doceniam jego troski. A tam nie doceniam! Po prostu, co za dużo tej czeskiej troski, to nie zdrowo. Josef czasami sprawiał wrażenie, że tą troską on mi udowadnia, jaka jestem niezaradna. A gówno, nie niezaradna – przeszło mi przez myśli i szybko się za to zganiłam. Nie zamierzałam upierać się przy tak negatywnej ocenie motywów Joszkowych wrzasków.
– I widzisz jakiś zdolny– stwierdziłam zupełnie jakby jego ostatnie oskarżenia w ogóle do mnie nie dotarły. – To teraz jeszcze powieź mnie do domu, a potem pomóż dojść do łóżka i uznam cię za anioła.
Marzyłam o łóżku. Gdyby tylko udało mi się tak ułożyć nogę, aby nie ruszała się, gdy auto podskakiwało na nierównościach, to byłabym w stanie zapomnieć całą tyradę sprzed chwili i być po prostu szczęśliwą. Tymczasem odzywający się raz po raz przenikliwy ból w kostce sprowadzał mnie z krainy marzeń do wnętrza Josefowej skodziny, przebijającej się przez nocną Pragę.
Jedziemy do szpitala – oświadczył Josef tonem nieznoszącym sprzeciwu, poczym sam sobie zaprzeczył skręcając w stronę domu.
Nie powstrzymałam uśmiechu rozciągającego mi usta. Czasami fajnie być młodszą siostrzyczką. Zazwyczaj sobie tego nie chwaliłam, ale Josef próbujący mnie karcić, a jednocześnie robiący, to co jego siostrzyczka chciała, był niczym duża kostka cukru wrzucona do gorzkiej herbaty. Lubiłam być rozpieszcza ogólnie, a przez niego szczególnie. Westchnęłam głęboko.
– Jutro rano, jeśli będzie mnie dalej bolało – powiedziałam z uśmiechem.
Jakoś w tym momencie dotarło do mnie, że o ile Joszka mówił podniesionym głosem w zasadzie od momentu, kiedy spadłam ze schodów, tak ja jeszcze tego nie zrobiłam. Poczułam się z tym nieswojo.
–A potem będzie na mnie, że boli…– mruknął bardziej do kierownicy niż do mnie.
Cóż. Skodzinę swoją kochał, choć nie zdarzyło mi się być o nią jakoś bardzo zazdrosną. Bo tak trochę, to owszem. Zwłaszcza jak zaszywał się z nią w garażu na cały boży dzień, wyściubiając nos tylko po kolejne piwo. Czasami musiałam mu tam obiad przynosić, bo padłby z głodu, ten mój dbający o swoje autko mąż. Wtedy to w ogóle była inna skoda, ale też czerwona, i inne czasy, równie czerwone, co tamten lakier. Wtedy to żadne z nas nie miało jeszcze pojęcia, w którą stronę potoczy się nasza przyszłość.
– Sztuka była niezła, tylko długa – spróbowałam zawrócić rozmowę na wcześniejszy temat i obronić swój marny honor bywalczyni teatru, żeby nie wyszło, że naprawdę oceniam przedstawienie po paszportach aktorów.
Naprawdę starałam się tego nie robić, a że kiedyś, za Czechosłowacji, zdarzyło się kilka razy, że faktycznie Czesi na scenie zostawali jakby krok w z tyłu za Słowakami, to była inna bajka. Oni tam byli jacyś tacy pampuchowaci.
W przedłużającej się ciszy otworzyłam oczy i spojrzałam na Josefa. Prowadził zapatrzony na drogę, co nie było takie normalne. Wyglądał na dziesięć razy bardziej skupionego niż zwykle, ale gdyby mu to wytknęła, to na pewno by zaprzeczył. A przecież to tak rzucało się w oczy! Jechaliśmy idealnie prostym kawałkiem drogi, a on trzymał ręce na kierownicy na za dziesięć druga, a nie jak zwykle druga trzydzieści albo dziewiąta z prawą ręką na skrzyni biegów. Marszczył w dodatku brwi i była pewna, że gdyby nie wąsy, to widziałabym jego usta zaciśnięte w prostą linię.
– Joszko…
Przekrzywiłam głowę. W sumie nie zwracałam na to uwagi ostatnio, ale chyba miał włosy niemal równie długie jak ja. W ostatnich latach, kiedy zapuścił je na nowo, zwykle prześcigałam go o kilka centymetrów, ale teraz miałam nieodparte wrażenie, że straciłam swoją przewagę. Może się fryzjerce nożyczki ostatnio za bardzo rozpędziły? A prosiłam, żeby cięła najmniej jak się da. Machinalnie przesunęłam dłonią po swoich włosach, ale z okazji wyjścia do teatru upięłam je wysoko i skończyły się ledwie się zaczęły. Odruchowo sięgnęłam w stronę Joszki. On swoje związał i teraz miał je na ramieniu o tuż obok mnie.
– Miśka…
Cofnęłam rękę jak oparzona. Moje myśli zatrzymały się na chwilę i rozejrzały spanikowane. Odezwałam się, bo tak. Bo mu się przyglądałam i mi się wymsknęło. Kiedyś po prostu powiedziałabym w takiej sytuacji, że go kocham i tyle, ale teraz jakoś mi to nie pasowało. Wspomnienia przywołane przez czerwone skodziny, czerwone buty, czerwone czasy wychynęły z odmętów mojej pamięci i zatrzymały słowa w moje głowie. A przecież nie byłyby wymuszone, nie byłyby kłamstwem, ale…
– Jak myślisz, bohaterowie tej sztuki żyliby długo i szczęśliwie, gdyby powstała o nich jej druga część? – zapytałam cicho.
Dłoń na powrót położyłam na kolanach, a drugą wsparłam łokciem na uszczelce okna i zrobiłam sobie podpórkę pod głowę. Nie spojrzał na mnie, chociaż właśnie stanęliśmy na światłach. Neon pobliskiej apteki odbijał mu się w oczach błyskiem, który napawał mnie ją niepewnością. Nie zależało mi na odpowiedzi, ale im dłużej patrzyłam, tym bardziej zaczynałam się obawiać, że to milczenie zaowocuje czymś złym. Czym? Nie miałam pojęcia. Całe uczucie miało w sobie coś szalenie dziecinnego. Zastanawiałam się, o czym myśli. Czy jemu też skojarzyły się dawne czasy i zaraz znowu wybuchnie, że śmiem go oskarżać o to, że u nas nie było do końca jak w bajce? Niby to sobie wyjaśniliśmy i…
– Nie, ponieważ, gdyby powstała druga część o ich długim i szczęśliwym życiu, byłaby ona cholernie nudna – odparł wciąż tak samo zapatrzony na drogę.
– Ja tam nie mam nic przeciwko długiemu, szczęśliwemu i spokojnemu życiu – zaprotestowałam za szybko, aby tylko nie zrobiło się znów cicho. Rozmawiajmy – myślałam.
– I nie masz wyczucia literatury. Kto chciałby czytać o długim, spokojny i szczęśliwym życiu? Ludzie by nienawidzili tej książki, zazdrościli jej bohaterom. Ja też lubię długi, spokojne i szczęśliwe życie, ale w literaturze to się nie sprawdza. Nie masz wyczucia… I czucie w nodze pewnie też stracisz i będzie na mnie…
– Ja mówiłam tak ogólnie – sprostowałam szczęśliwa, że nie podchwycił toru, którym biegły moje niechciane skojarzenia. – Polubiłam tych bohaterów i życzyłabym im dobrze. A moja noga ma się… – Poruszyłam nią, aby to sprawdzić i syknęłam z bólu. – Nieźle – stwierdziłam.
– Gramatyki też źle używasz. Mówi się, że noga ma się źle albo że noga się NIE ma dobrze – wypomniał mi i pierwszy raz, od kiedy wyjechaliśmy spod teatru spojrzał na mnie. Akurat dojeżdżaliśmy do skrzyżowania, a koło nas wystawa sklepowa zalewała wnętrze auta światłem. – Już puchnie! – znowu podniósł głos. – Zawracam do szpitala!
– Patrz na drogę, a nie na moją kostkę! – sparowałam podnosząc przy tym głos. Wrażenie, że wszystko zaczyna wracać do normy rozlało się po mnie przyjemnym ciepłem. Skoro dawałam się ponieść nerwom, to on powinien był się uspokajać. – Nie chcę skończyć dnia na słupie! Wystarczy mi uszkodzeń ciała jak na jeden dzień!
– Oczywiście, źle prowadzę – mruknął. – Martwię się, ale koszmarnie prowadzę. Może od razu wjadę na słup, to zaoszczędzę na paliwie, kiedy karetka zabierze nas oboje do szpitala?
– Nie rozbijaj skodowki… – zaprotestowałam.– I jedź do domu, p r o s z ę – dodałam niemal drukowanymi literami.
– Jadę, jadę, no przecież, że jadę. Jadę – ciągle mówił tym zirytowanym tonem, ale nie krzyczał. Wręcz miałam chwilami problem, aby go usłyszeć.
– Dziękuję – powiedziałam i uśmiechnęłam się.
Nie byłam pewna, czy to zobaczył, ale jego westchnięcie zabrzmiało tak bezsilnie, że aż mi się głupio zrobiło. Rozumiałam, że się martwił i chciał dobrze. Mogłam mówić swoje i być uparta, ale nie przesadzajmy, że byłam od razu ślepa na takie rzeczy. Mogłam przed samą sobą przyznać, że nie jestem aniołem, ale bez przesady. Wiedziałam, że gdyby mu nie zależało, to jeszcze tam w teatrze wymruczałby jedynie coś o potykaniu się na prostej drodze i może zaniósłby mnie do auta bez pytania, czy mi się to podoba, czy nie. A co ważniejsze, przez cały czas byłby spokojny, bo nie miałby powodów, aby się denerwować. Odetchnęłam głęboko i znów na niego spojrzałam.
– Ja bym tam chętnie poczytała o kimś, komu się dobrze i miło żyje – odezwałam się i przez myśl przeszło mi, że przecież zupełnie nie jestem miarodajna. Ludzie piszą dla ludzi, a ja tak nie do końca byłam zwykłym człowiekiem. Żadne z nas nie było. Nasze średnio długie małżeństwo trwało dłużej niż wiele innych. Byłam niemal pewna, że zaraz mi o tym powie.
Czemu ja ciągle do tego wracałam myślami?
– Poczytaj Hrabala. Jego postaciom przeważnie żyje się dobrze. Albo przynajmniej są zadowolone ze swojego życia – stwierdził i znowu westchnął. – To miał być miły wieczór. Mogłem cię zabrać do kina, tam nie ma takich koszmarnych schodów.
Roześmiałam się cicho.
– Podobało mi się, więc nie narzekaj. Zresztą sprawdzaliśmy i nic w kinie ciekawego nie było.
Tyrpnęłam go w ramię zaczepnie.
– Albo mogłem nie zamawiać tego balkonu. Z sali też nieźle widać… – mówił dalej na tę samą nutę.
– Ale tak było ciekawiej. Podobało mi się móc tak z góry patrzeć – sparowałam radośnie.
– Ty na wszystkich patrzysz z góry. W tych szpilach byłaś niemal wyższa ode mnie – stwierdził sucho.
– Josefie Havlu, jak zaraz nie przestaniesz narzekać, to uznam, że podmienili cię z Goranem albo którąś z jego sióstr! – Znowupodniosłam głos i nie miałam z tego powodów wyrzutów sumienia.
Tak właśnie powinno było być.Widziałam, jak zrobił zbolałą minę i zerknął na mnie. Gdyby miał piwne oczy, to powiedziałabym, że było to spojrzenie smutnego basseta. Ale z tymi naszymi zachodniosłowiańskimi zielonymi ślepiami żadne barwne porównanie mi się nie kojarzyło. Po prostu było po nim widać, że mu przykro i jakoś to do niego nie pasowało.
– To naprawdę miał być miły wieczór. Może ja cię odwiozę do szpitala? To będzie moment. Albo zadzwonię i pojedziemy do pani doktor Horskovej, zawsze ją lubiłaś, jeszcze jak była studentką – mówił nie za bardzo dając mi czas na odpowiedź.
Zmierzwiłam mu włosy trochę, aby przerwać ten monolog, a trochę, bo chciałam pocieszyć tego mojego czeskiego niedźwiedzia. Taki przygnębiony wyraz twarzy był zaraźliwy. A przynajmniej mnie zwykł zarażać.
– Joszko, jest już dość późno – wyjaśniłam spokojnie – nie będziemy jej teraz niepokoić. Jakby to wyglądało? Obiecuję, ze przeżyję do rana.
– A potem wykitujesz i będzie na mnie. Dostanę w mordę od Feliksa jak nic… No, może Elka się ucieszy.
Spojrzałam na niego podejrzliwie. Czy on to ostatnie powiedział bardziej jako stwierdzenie faktu czy próbował się ze mą droczyć? To drugie ucieszyłoby mnie bardziej. Spróbowałam pochylić się nieco w przód, aby lepiej widzieć jego twarz i syknęłam z bólu. Poruszona kostka przypomniała o swoim istnieniu przeszywającą szpilą bólu. Odczekałam chwilę oddychając powoli i gdy tylko wrażenie, że ktoś mi wbił w nogę gwóźdź zaczęło mijać, odezwałam się wkładając w słowa całą energię, jakiej nie zużyłam na sklęcie bólu.
– Oj, jej nie dam tej satysfakcji! Mowy nie ma! – zarzekłam się i prychnęłam. Na pewno by się ucieszyła… Jakbym zaczęła ja jako duch nawiedzać. – Mamy w domu jeszcze jakieś piwo? Napilibyśmy się przed snem…
– Piwo, wino, chyba nawet whisky, bo mi ostatnio pan Novak dał za małą przysługę.
– Wino! – ucieszyłam się i zepchnęłam wizję latania po domu Erzsi jako półprzeźroczysta mara na dalszy plan. – Tak z lampeczkę czy dwie na ukoronowanie miłego wieczoru, dobrze?
– Dwie czy piętnaście… – mruknął pod nosem.
– Ty mi wypominasz czy gdybiesz? – zapytałam rozbawiona. O tak, już byliśmy na właściwych torach. Znowu wieczór był przyjemny. Pomijając to ścierwo sprzedajne, czyli moją kostkę, która co jakiś czas musiała dać o sobie znać. – Bo jak to drugie, to ty tu masz słabszą głowę – przypomniałam mu – i, jakby co, ja cię dziś do łóżka nie doprowadzę – oświadczyłam i zamyśliłam się na chwilę. – Chyba że w nim będziemy pić.
– Oczywiście, że w nim będziemy pić – niemalże prychnął jak obrażona kotka, że śmiałam mieć inną wizję. A ja wizji w ogóle nie miałam, ale ta jego pasowała mi.
– Nie odpowiedziałeś na pierwsze pytanie.
– Wypominam ci – przyznał bez skrupułów, a ja jedynie uśmiechnęłam się szerzej i zmrużyłam oczy. – Ale mogę gdybać, kiedy w grę wchodzi picie w łóżku. Oczywiście w piżamkach, bo jesteś kontuzjowana.

— Tak.

— Zapowiedź rychłej schizmy — roześmiała się. To było pierwsze, co przyszło jej do głowy. Teoria nie gorsza od innych. Schizma, bratobójcza walka i w końcu zostałby jeden, jak bogowie przykazali.

Germania milczał. Jemu też nie raz postała w głowie taka myśl i nie radowała go ona. Z drugiej strony nic nie świadczyło o tym, że może do tego naprawdę dojść. Przynajmniej nie w najbliższej przyszłości. Bracia byli zgodni.

— Masz dla nich jakieś normalne imiona, aby ich rozróżnić?

Przytaknął.

— Bogowie!

Wstała i przesiadła się na jego stronę ławy. Usiadła na niej okrakiem i utkwiła w Germanii spojrzenie. Jej zielone oczy przewiercały się przez niego, choć był to proces bardzo powolny.

— Jakie?

Milczał. Musiał im je nadać w tym sęk, że oni ich nie lubili i czasami po prostu na nie nie reagowali. To była mała wojna między nimi. On za punkt honoru postawił sobie nie ustąpić.

Jestem ich ojcem i mają mnie słuchać bez względu na to czy im się to podoba czy nie. Ustąpię raz, to znów mnie do tego zmuszą. Co mnie to obchodzi czy im się te przezwiska podobają czy nie? Mam dość spraw i własnych problemów na głowie, żeby jeszcze użerać się z wyłuszczaniem na okrętkę, któremu z nich chcę coś przekazać.

— Nie wiem czemuś się tak zaparł, ale niech ci będzie — Odezwała się Iskra, ratując go tym samym przed koniecznością wypowiedzenia na głos jakiejkolwiek części tego, co mu się w głowie działo. — Chciałeś o odławianiu, to proszę. Przestraszony koń twojego chłopaka nie trafił w most.

Germania nieznacznie pobladł, czym sobie u Iskry zapunktował. Przynajmniej miała dowód, że go faktycznie syn coś obchodzi. Uśmiechnęła się i wzięła w dłonie kosmyk jego włosów.

— Przy okazji prawie trafił w mojego syna — opowiadała dalej, ignorując jego próbę wyszarpnięcia ich z jej rąk. — Co się stało z koniem, nie wiem. Nie obchodzi mnie to — podkreśliła. Nico nieświadomie zaczęła mu zaplatać warkoczyk. Chciała to zrobić od dawna i teraz jej dłonie same uznały, że nadszedł na to najwyższy czas.  — W tej chwili są razem. Dopijemy, porozmawiamy sobie jeszcze, a potem po niego pojadę, a ty tu poczekasz.

Widząc na jego twarzy cień sprzeciwu pociągnęła ostrzegawczo za niedokończony warkoczyk.

— Poczekasz. Jeśli tylko zauważę, że próbujesz za mną jechać, to będziesz musiał tu wrócić z małą armią, aby dzieciaka ode mnie wydostać. A może mu się ze mną spodoba…

Szarpnął się i spiorunował ją wzorkiem. Przestraszyła się. Głupi by się jedynie nie przestraszył.

— Nie wierć się — powiedziała z udawanym spokojem.

Patrzyła na swoje dłonie i skupiała uwagę na mocnym omotaniu sznurka na końcu warkoczyka. Ze wszystkich swoich sił starała się ignorować jego spojrzenie. Oto był Germania, ojciec tych dzieciaków, które robiły naprawdę sporo zamieszanie w tej okolicy. Ojciec chłopaka, który zalazł za skórę Połabianom, a teraz siedział w domu razem z Łużycami.

Roześmiała się.

Germania poczuł się nieco zbity z tropu. Zmrużył groźnie oczy. To było to spojrzenie, pod którym wielu truchlało, zaczynało wpatrywać się w swoje stopy i szukać w myślach drogi ucieczki. Iskra jedynie brała głęboki wdech i udawała, że nie widzi. Czasami zastanawiała się, czy ten przejaw dumy nie jest również przejawem głupoty, ale nigdy nie doszła do żadnych konkretnych wniosków.

— I jak ładnie — roześmiała się, patrząc na ukończona pracę. — Teraz będziesz mniej swoje dzieciaki straszył, to może wyrosną na mniej zestresowane jednostki.

Nie stresuję swoich dzieci — pomyślał. Wychowuję tak, aby wiedzieli, gdzie ich miejsce i nie pakowali się w kłopoty, jeśli nie mają szans wyjść z nich cało. To, że Sasi są wybitnie na to odporni, to…

— Zostaw — mruknął.

— Już zostawiam. Chociaż jakby ci tak drugiego zapleść symetrycznie, to mniej leciałby ci do oczu. Mężczyźni — westchnęła rozdzierająco i napiła się. — Nocujesz tutaj?

— Yhym.

— No to będę wiedziała gdzie cię szukać. To dobrze.  Jakoś przed wieczorem wrócę.

Podniosła się z ławy i chwilę później wspomnieniem po niej był jedynie warkoczyk i rachunek do uregulowania.

Dziecięcy śmiech usłyszała jeszcze zanim zobaczyła dom. Zatrzymała konia przy wysokich krzewach, zsiadła i zasłuchała się. Wypowiedziane tylko po to by odstraszyć germanię groźby, o tym, że nie odda mu chłopaka wydały się wcale nie takie nierzeczywiste.

Saksonia zważył w ręce nóż podrzucił go i złapał za końcówkę ostrza nie raniąc się przy tym, zamachnął się i po chwili ostrze tkwiło w najbliższym drzewie. Łużyce pokiwał głową z podziwem i rzucił swoim nożem. Też trafił, ale niewiele brakowało, aby ostrze przeszło obok pnia. Widać jednak nawet taki efekt spodobał się Sasowi, bo chłopiec rozpromienił się i zaklaskał. O czymś rozmawiali, ale ona z tej odległości łapała pojedyncze słowa i nie mogła dociec sensu całości. Nie była nawet pewna czy chce. Po co? To był Jego syn, choć gdyby nie miała dowodów, to teraz tym bardziej by w to wątpiła. Jak to siedzące na chwiejącym się płocie dziecko mogło być jego synem. Jak mogło być jednym z tych, którzy zaleźli za skórę Połabianom? Wyobrażała ich sobie… jako starszych. Przeciwko starszym łatwiej by było skierować słuszny matczyny gniew. Przeciwko takiemu dziecku, które rozmawiało z Łużycami i chyba wręcz douczało go rzucania nożem nie potrafiła. Czy gdyby obaj przyznali się przed sobą, kim są, to zachowywaliby się z taką samą niefrasobliwością? Wątpiła, ale sama wizja tego była na swój sposób przyjemna. Nie żeby cierpiała na brak zajęć. Polanie tłukący Wiślan, Połabianie tłuczeni przez Polan i Sasów… Nawet nie chciała wiedzieć, kto kogo dokładnie ostatnio sprał. Nie na jej nerwy to było chwilami i…

Zamarła na moment w absolutnej ciszy.

Ludowit, ty głupku! — pomyślała.

Jeden krótki kawałek rozmowy rozwiał jej wątpliwości, co do zachowania tej dwójki. Pytanie o ich zachowanie względem siebie „gdyby wiedzieli” pewnikiem nie miało racji bytu już od kilku godzin. Westchnęła.

Czego ja się spodziewałam po Łużycach? A ten chłopak… Dziwy lubią się przyciągać jak widać.

Roześmiała się i wyjechała na drogę. Zauważyli ja niemal od razu.

— Powiedz mu, że zabiorę go do ojca, tylko was nakarmię — powiedziała do syna, gdy zsiadła z konia.

— Dziękuję.

Łużyce roześmiał się na widok jej zaskoczonej miny, a Sas szybko poszedł w jego ślady.

— Mały co nieco rozumie z naszych języków. Mówił, że czasami z kupcami się zabierał i u Połabian podsłuchał.

— Ojciec pozwolił…

Mina chłopaka mówiła sama za siebie. Nie pozwolił, zabronił i pewnikiem po dziś dzień nie wie jak wiele razy miało to miejsce.

— Nie powiem mu — zapewniła.

Łużyce uparł się jechać z nimi, a ona nie miała żadnego argumentu, aby go do tego zniechęcić. Z jej pozwoleniem czy bez niego i tak by pojechał. Ona sama na jego miejscu zrobiłaby to samo i trudno jej było karcić go po drodze za takie zachowanie. Próbowała, ale więcej tym śmiechu wywołała niż skruchy. I to u obojga. W końcu skapitulowała. Odpuściła nawet ostatnie, pełne przestrogi słowa o tym, by Sas się więcej sam tu nie zapuszczał.

Germania siedział na ławie przed karczmą. Nawet okoliczne kury omijały go szerokim łukiem, tak niesympatyczna aura roztaczała się wokół niego. Wielki mężczyzna, na w sumie małej ławie, mordujący wzrokiem wszystko, co śmiało się do niego zbliżyć, poza jednym blond chłopakiem. Choć i on trzymał się raczej na dystans. Iskra nie miała złudzeń, że to też jego dzieciak. Wyglądał na równie zniecierpliwionego, co ojciec, tylko manifestował to w inny sposób. Na ich widok przystanął i wbił w nich wzrok. Sas się roześmiał.

— To Bawaria — szepnął.

— Dobrze wiedzieć — odpowiedziała. — Zeskakuj.

Chłopak zsunął się z konia i podbiegł do ojca. Germania już stał. Przez moment się bała. Wielki jak dąb mężczyzna patrzący w dół na dziecko obudził w niej strach. Gdyby chciał, to jednym machnięciem reki przetrąciłby chłopakowi kark. Była tego pewna. Sas tymczasem w milczeniu znosił jego spojrzenie. Zadarł głowę, usta zacisnął w cieniutka kreseczkę i patrzył ojcu w oczy.

Krew z krwi — pomyślała.

Odetchnęła, gdy Germania z powrotem usiadł na ławce. Mówił coś, ale tak cicho, że nie słyszała. Jedynie Sas roześmiał się wyraźnie zmieszany, a Bawaria podszedł do niego. Próbował nawet, podobnie jak ojciec, zrugać brata, ale nie zrobił na Sasie żadnego wrażenia, co ją jedynie rozbawiło. Został wyminięty, a uwaga bardziej poświęcona odpinaniu pokrowca od paska. Chwilę później, w chwili, gdy Bawaria doszedł chyba do pointy swojej przemowy, Iskra nie była pewna, nie rozumiała chłopaka, ale ton jego głosu wiele jej mówił, zabezpieczony skórzanym futerałem nóż poleciał prosto w stronę jej syna. Ludowit złapał go nieco niewprawnie.

— Lusatia! Jest twój! — zawołał Sas.

— Dziękuję.

Bawaria spojrzał wrogo pierw na Łużyce, a potem na uśmiechniętego brata, o którego martwił się całą noc.

— Mi nie chciałeś dać! — krzyknął z wyrzutem.

— Bo ty nie umiesz rzucać i sobie nie zasłużyłeś — odparł Sas powoli i dobitnie, czym Iskrze bardzo skojarzył się z ojcem. — To jeden z moich ulubionych i byle komu bym go nie oddał!

— Umiem i nie jestem byle kim!

Iskra roześmiała się cicho słysząc tę kłótnię i widząc jak Germania z wyraźnym trudem powstrzymuje się od nawrzeszczenia na obu synów.

— Ludowit, jedziemy. To już nie nasze sprawy.

Ona

Przeciągnęła się w fotelu i przetarła oczy. Jedynym światłem w pokoju był ekran telewizora z sunącymi po nim napisami końcowymi.

— A jednak to nie był taki ciekawy film — roześmiała się — skoro przespałam ponad połowę.

Ziewnęła. Sen zostawił ją z uczuciem niepokoju i tęsknoty. Nawet nie pamiętała jak dawno temu to wszystko się wydarzyło. „Bardzo” było chyba najlepszym określeniem. Zdusiła w sobie nagłą chęć zadzwonienia do najstarszego z synów i zapytania czy on to jeszcze pamięta. Może jutro? — pomyślała. A może tam pojadę na małą inspekcję, jak sobie dzieciaki radzą? Niemal osiemset kilometrów w moim wieku… Parsknęła śmiechem. Gwałtownie podniosła się z fotela i odrzuciła włosy na plecy. W ciemnym oknie widziała swoje odbicie. Blond włosy ujarzmione kolorową opaską spływały jej aż za pas, kolorowa spódnica noszona jedynie po domu i luźna, równie znoszona bluzka, może nie dodawały jej uroku, ale nie wyglądały źle.

— Jakim wieku!? – parsknęła.

Śmiejąc się wyłączyła telewizor. Zrobiło się ciemno i cicho jak po burzy.

Koniec

Deszcz padał z taką siłą, że nawet pośród drzew stworzył szarą kotarę. Gdzieś niedaleko las się kończył i wiatr wpadał pomiędzy pnie, uderzał kroplami w twarz. Duże i ciężkie niemal raniły dłonie. Bolało. Błysło. Był kiedyś w czasie burzy na morzu, ale to było mniej straszne. Byli blisko lądu i Berengar ciągle powtarzał, że będzie dobrze, że ich doprowadzi do brzegu. Saksonia wcale nie wiedział czy będzie dobrze. Koń panikował, a on nie wiedział jak go uspokoić. Huknęło. Bał się niemniej niż zwierzę. Błysło. Huknęło. Mokre ubranie kleiło się do ciała. Za co? Za co?!

Na ułamek sekundy zrobiło się zupełnie jasno. Biel kuła oczy. Ojciec przed nim był jedynie czarnym cieniem wypalonym w oku. W uszach słyszał tylko ryk burzy. Huknęło jakby coś rozdzierało niebo. Zamknął oczy. Czuł, że koń puścił się biegiem, ale za bardzo się bał, aby cokolwiek zrobić. Zacisnął dłonie najmocniej jak potrafił na wodzach i myślał tylko o tym, aby przestało grzmieć i szumieć. Pragnął ciszy.

Zapadła.

— Nie znam go, już ci mówiłem! Za to on i jego koń omal mnie nie stratowali, a chwilę potem sami się nie utopili w rzece. Dzieciaka odłowiłem, chociażby za to, że jednak mnie nie stratowali. Ale kim jest, to nie wiem. Miałem dać go ponieść nurtowi?!

— A jakby cię porwało, to co!? Pomyślałeś o tym!? Ludowit, czasami się zastanawiam, jakim cudem ty się dotychczas sam nie wykończyłeś!

— Mam to po tobie — mruknął. — I nie krzycz tak. Perun wściekły, a ty go przekrzyczeć próbujesz. Jutro dzieciaka do wsi wezmę. Może ktoś go tam zna.

Iskra milczała. Wciąż wyglądała na zagniewaną, ale to wszystko brało się z niepokoju. Wiele razy widziała ludzi porywanych przez rzekę czy powódź. Była także egoistką. Ratowanie dzieciaka pochwalała, ale wolałaby, aby to nie jej syn to robił i nie w taką pogodę.

— On trochę przypomina mi brata — roześmiał się nadal kucając przy ławie, na której położył chłopca. Wokół nich rozlewała się pokaźna kałuża.

— Może trochę — mruknęła. — Idź po wodę.

— W tę ulewę do studni!?

— Jak dla mnie możesz stanąć z wiadrem przed domem i czekać aż się napełni. I tak jesteś przemoczony. Idź już! Szybciej wrócisz, szybciej się przebierzesz. Ja odgrzeję jedzenie. Dzieciakiem też się zajmę.

Odetchnęła, gdy została w izbie sama. Jej syn jeszcze się nie zorientował, że uratował kogoś bardziej wyjątkowego niż wiejskiego dzieciaka, ale ona poznała od razu. Przysiadła na podłodze koło ławy i odgarnęła chłopcu włosy z twarzy.

— Ludowit nie ma racji. Nie przypominasz jego brata. No może trochę — roześmiała się cicho. — Tak naprawdę jesteś podobny do kogoś innego, ale on o tym nie wie. Nie pamięta siebie z tego okresu. To było dawno temu i nie sądzę, aby za często widział swoje odbicie. Dziwnie się na was dwóch patrzy, a jeśli jeszcze słusznie mi intuicja podpowiada, że jesteś Jego synem, to… Że też akurat Ludowit musiał cię uratować. Co też takiego planują dla nas bogowie?

Przestało już grzmieć, ale ulewa nie ustawała. Wiatr uderzał wściekle w ściany domu, aż wszystko skrzypiało i trzeszczało.

— Śpij — pogłaskała chłopca po głowie. — Cokolwiek ci się śni, jest lepsze od tego piekła tutaj. A ja zaraz znajdę ci coś suchego. Ludowit chyba faktycznie czeka, aż mu do tego wiadra deszczówka napada.

Wstała i podeszła do okna, ale nie widziała syna. Tylko woda i woda. Nie było sensu patrzeć. Zakrzątnęła się przy ogniu i poszła szukać jakiegokolwiek suchego ubrania, które przy pomocy dużej ilości sznurka i jej dobrych chęci mogło się dać na dziecku udrapować.

Skrzypnęły drzwi.

— Coś ty —

Zamilkła widząc Ludowita w progu.

— Tyś do tej studni się doczołgiwał!?

— Nie, ale potknąłem się — przyznał.

— Stój gdzie stoisz! Wszystko zabrudzisz.

Nie musiała mu tego dwukrotnie powtarzać. Miał dość rozumu, aby posłuchać jej za pierwszym razem i ograniczyć kałużę deszczówki oraz błota do jednego miejsca, i cierpliwie czekać na ręcznik i coś suchego, a zarazem czystego. Zwłaszcza suchego. Ulewa złapała go jak wracał ze wsi. Coś go naszło na tę wycieczkę pomimo odwiedzin matki i widać tak go bogowie pokarali. Przemókł jeszcze nim omal się z tym dzieciakiem przy rzece nie zderzył. A potem sam wszedł do niej, więc bardziej mokry już być nie mógł. Suche ubranie wydawało się spełnieniem jego marzeń. Co prawda — jak się nad tym zastanowił — to przyznać musiał, że marzeń ma w sumie sporo. Na przykład to o —

— Przebieraj się.

— Co z chłopakiem?

— Wyżyje. Coś takiego go nie wykończy.

— Mały jest i —

— Przyjrzyj się mu, Ludowit. Uważnie. Ja podejrzewam, że on ma ze 100 lat jak obszył. Nie widziałam go wcześniej, ale jednego z synów germanii masz tu niedaleko. Może ten był w odwiedzinach… Siadaj i jedz. A potem pod pierzynę. Z tobą jak z dzieckiem.

Puściła mimo uszu jego komentarz o byciu całkiem dorosłym i umiejętnościach radzenia sobie bez jej pomocy. Doskonale wiedziała, ze może sobie dawać sam radę. Przecież to robił cały czas, gdy jej tu nie było.

Starzejesz się, kobieto — roześmiała się w myślach. Chociaż, może nie. Po prostu on jest stary, a ja mam na głowie jeszcze masę dzieciaków, które bardzo chętnie by się wytłukły. Westchnęła.

— Jutro pojadę do wsi i rozejrzę się za jego ojcem od siedmiu boleści. Jak się dzieciak obudzi… To nie wiem. Jeśli się będziecie w stanie dogadać —

— Będziemy — zapewnił. — Znam trochę ich języki. To pomaga w handlu.

— Nie przerywaj mi. Skoro znasz, to coś wymyślisz. Tylko uważaj, nie wiemy skąd go przywiało.

Tej nocy nie spała dobrze i deszcz nie miał z tym nic wspólnego. Jej własne myśli nie pozwalały jej zasnąć. Gnały na złamanie karku miedzy najróżniejszymi możliwościami. Co zrobi, jeśli Germanii tu nie znajdzie? Może dzieciak wybrał się tu bez wiedzy ojca? Chociaż w to wątpiła. Germania na wieść o tym wściekłby się i chłopak miałby potem ciężkie życie. Z drugiej strony jednostki patologiczne trafiały się wszędzie, czemu więc jedna nie miała by się znaleźć wśród jego synów? I co wtedy? Każe mu odjechać i tyle? A jak nie posłucha?

Kobieto, śpij — nakazała sobie, ale na niewiele się to zdało. Miała złe przeczucia.

On i ona

— Tak myślałam — westchnęła, a uczyniła to dostatecznie głośno, aby mężczyzna stojący nieopodal ją usłyszał.

Dłoń Germanii zacisnęła się na skórzanym wędzidle i Iskra odnotowała to z satysfakcją. Odwrócił sie powoli i zmierzył ją wzrokiem. Patrzyła na niego hardo. Wyprostowana, uśmiechnięta i rześka stanowiła jego przeciwieństwo. Niewyspany, z opuszczonymi ramionami prezentował się niebojowo.

— Masz dla mnie chwilę.

— Nie mam — odpowiedział szybko nie zorientowawszy się na czas, że Iskra nie pytała go o to, tylko stwierdzała fakt.

— Masz — zapewniła.— W twoim dobrze pojętym interesie jest, abyś go miał. Chyba że tyleś tych dzieciaków narobił, że jeden w lewo, jeden w prawo ci nie różnica. Jak tak, to szerokiej drogi, gdziekolwiek ma cię ona zaprowadzić.

— Ty… — wycedził.

— Ja. Powinieneś się cieszyć, że ja, a nie ktoś inny. Bo ja twojego dzieciaka rozpoznałam, chociaż pojęcia nie mam, który to z nich. Niemniej jest do ciebie szalenie podobny. A skoro rozpoznałam, to pofatygowałam się aż tutaj, aby cię spotkać. Doceniłbyś, że oszczędziłam ci jeżdżenia od domu do domu i pytania czy ktoś chłopaka nie widział.

Stojąc ponad metr od niego i tak musiała zadzierać głowę, aby patrzeć mu w oczy, ale w najmniejszym stopniu jej to nie deprymowało. Oparła dłonie na biodrach i zmierzyła go pełnym pogardy spojrzeniem.

— Języka w gębie zapomniałeś? Jak tak, to nie moja sprawa.

Odwróciła się na pięcie i wolnym krokiem ruszyła w swoją stronę. Gdyby spojrzenie i myśli mogły zabijać, to bałaby się w tej chwili o swoje życie. Od kiedy wspomniała o dzieciaku Germania coraz bardziej zaczynał przypominać dzikie zwierze gotujące się do skoku. Rzucić się i wydusić wszystkie informacje, ot cała jego finezja. Nie żeby się więcej po nim spodziewała.

Tymczasem on patrzył i pojąć nie mógł, co ona robi tak daleko na peryferiach ziem słowiańskich? I jeśli nie kłamie, to czemu jest tu sama? Ostatnim, czego się spodziewał, to że ona zaprosi go do siebie, aby sobie syna odebrał, a zatem mogła kłamać. Mogła się o całym zaginięciu dowiedzieć dzięki tym swoim czarom i teraz używa sobie jego kosztem. Zabierze mu jego cenny czas, a tymczasem…

— Gdzie?

— O, a jednak potrafisz jeszcze mówić po ludzku. Co gdzie? — Spojrzała na niego przez ramię pytająco.

— Gdzie on jest?

— Lepiej, lepiej. Może przed wieczorem do czegoś dojdziemy. W domu jednego z moich synów. Zresztą to on, syn nie dom, twojego chłopaka znalazł i odłowił. Nie wiedziałam, czy cię tu znajdę, czy gdzieś w lesie obozujesz, więc nie ciągnęłam dzieciaka ze sobą rannym świtem. Miał dość atrakcji wczoraj, żebym pozwoliła mu się wyspać. I nie patrz na mnie tak, jakbym zostawiła go na pewna śmierć. To twoje chłopaki chętniej się do gardeł rzucają niż moi. Nic mu nie będzie. Może się nawet zaprzyjaźnią? — roześmiała się. — A teraz, skoro już przemówiłeś, to chodź. Porozmawiamy, napijemy się. Suszy mnie.

Nie specjalnie zostawiła mu wybór. Jeśli nie kłamała, a miał wrażenie, że mówi prawdę, to najszybszym sposobem dorwania Saksonii było przystać na jej warunki. Nawet, jeśli godziło to w jego honor.

Iskra zaprowadziła ich do tej samej karczmy, w której nocował. Usadziła przy stole zaraz przy otwartym oknie i zawołała głośno, aż ją w kuchni usłyszano. Przez zasłonięte szmatą przejście wytoczyła się pulchna kobieta, której poprzedniego dnia tu nie widział. Mógł się domyślić, że to ona rządzi po tamtej stronie lady.

— Iskra! — gruchnęła i rozpromieniła się. — Jak ja cię dawno nie widziałam!

— No się tak poukładało. Ale przyjechałam. Dziś tu tylko na chwilkę jestem, ale na dniach się zmówimy na ploty. Ta twoja dziewczyna sobie na kuchni chyba da radę sama jeden dzień?

— A da! Co by miała nie dać? Przyuczyłam tak, że jakby tu jej wielka miłość nie mieszkała w okolicy, to by mi pewnikiem już pierzchła gdzie dalej kawalera szukać i biznes rozkręcać.

— Dzieciaki — roześmiała się. — Dasz nam coś do picia?

— Zaraz młodego pogonię, żeby twoje ulubione z piwnicy wyniósł — zagruchała kobieta i z zadziwiającą jak na kogoś tej postury gracją odwróciła się i podreptała do kuchni.

Germania przyglądał się temu z nikłym zainteresowaniem. Jego uwagę pochłaniały jego własne myśli. Nie wydawało mu się, aby Iskra mogła dzieciaka skrzywdzić. Takie rzeczy to Skandynawia. Słowianka była rodzinna. Przygarnięcie chłopaka i przekabacenie go na jej modłę było bardziej prawdopodobne. Wzdrygnął się nieznacznie na myśl o tym. Jego obawy koncentrowały się na jej synu. Nie wiedział, co to za nasienie i co może zrobić, jak matki nie będzie.

— Za przypadkowe spotkanie. — Iskra wzniosła gliniany kubek w toaście. — Jak się w ogóle ten twój chłopak zowie? Niech wiem, kto pierw omal mojego syna nie stratował koniem, a potem przez tego samego syna został odłowiony z rzeki.  To na pewno nie ten, co tu nieco na zachód siedzi. Widywałam go, choć poznać mi nie było dane. Nie wiem, co mu o mnie nagadałeś, ale jak chłopak na mnie gdzieś zza winkla spojrzy to strach się bać.  — Jej śmiech wypełnił izbę. — Ten z południa bardziej hardy, ale rzadko go tu widać. I dobrze. Więc kogo dane było mi spotkać?

— Odłowił?

— Najpierw imię, potem historia. Zresztą, to naprawdę już chyba nieważne, skoro dzieciak jest cały i zdrowy?

— Saksonia — mruknął po dłuższym milczeniu.

Iskra zamilkła. Dłuższą chwilę wpatrywała się we własny kubek. Myśl, że zostawienie dzieciaka z Łużycami było błędem zakwitła jej w głowie. Dość się od Połabian nasłuchała o plemionach saskich, aby zacząć się obawiać. W pewnym stopniu mogła też zrozumieć wahanie Germanii. O tak, gdyby ten chłopak został znaleziony przez Połabian, to na jego miejscu też by się obawiała. Teraz trudno było jej wzbudzić w sobie większy lek o Łużyce. Mimo wszystko chłopak sięgał mu może do łokcia i był sam.

— To prawda, że ich jest tam dwóch?

c.d.n.